Συνόψεις

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23 Σεπτεμβρίου

—————————————————————————————————————————

12.00–13:00 Dan Gillmor: Σε έναν κόσμο που καθοδηγείται και προσδιορίζεται από τη δύναμη των δεδομένων και της τεχνολογίας, ποιος δύναται να ελέγξει τα μήντια; Σαφέστατα, όχι αυτοί οι οποίοι κρύβονται πίσω από τη δημιουργία τους! Και αυτό διότι πλέον ο έλεγχος των μηντιακών οργανισμών έχει περάσει στα χέρια των κεντρικών φορέων, δηλαδή του κράτους και των εταιρειών, αφού τώρα, περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε την άδειά τους για να μιλήσουμε,  να συγκεντρωθούμε και να πρωτοπορήσουμε. Παράλληλα, παρατηρείται πως οι ειδησεογραφικοί όμιλοι, και συνεκδοχικά η μοίρα του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, έχουν περιέλθει στην κυριαρχία ισχυρών πολυεθνικών κολοσσών.  Και προκύπτει το καίριο ερώτημα: Αυτό που επιθυμούμε είναι να αφήσουμε το μέλλον μας έρμαιο στο Facebook και στις κυβερνήσεις; Γιατί πράγματι, και με μαθηματική ακρίβεια, πορευόμαστε προς αυτή την οδό, εκτός και αν καταφέρουμε να προχωρήσουμε σε δραστικές αλλαγές.

—————————————————————————————————————————

13:15-14:30 1ο πάνελ: «Προκλήσεις και ευκαιρίες της δημοσιογραφίας των δεδομένων».

 

  1.  Nicolas  Kayser-Bril: Ο δημόσιος λόγος, ως επί το πλείστον,  εγκατέλειπε την αλήθεια των γεγονότων. Το Ουκρανικό ζήτημα, η εκστρατεία του Brexit, αλλά και πολλά άλλα γεγονότα έλαβαν χώρα παγιδευμένα σε έναν κλοιό παραφουσκωμένων ψεμάτων που πλασαρίστηκαν επιμελώς ως πραγματικότητα. Πολύ συχνά, δημοσιογράφοι και ειδησεογραφικοί οργανισμοί επαναλαμβάνουν αυτές τις καλοστημένες αναπαραστάσεις πραγματικότητας, χωρίς φυσικά να τις παρουσιάζουν ως ψευδείς. Εν μέσω μιας τέτοιας κατάστασης, είναι πραγματικά απορίας άξιο γιατί να ασχοληθεί κάποιος με τη συλλογή και επεξεργασία δεδομένων, όταν τα ίδια τα γεγονότα κοπιωδώς συνάγονται από τα δεδομένα; Αυτό που λοιπόν υποστηρίζω εγώ είναι πως η δημοσιογραφία δεδομένων μπορεί να λειτουργήσει ως ικανοποιητικό αντίδοτο για τη μη-αντικειμενική μηντιακή σφαίρα.
  2.  Γιάννης Σκαρπέλος: Πώς αντιμετωπίζουν οι φοιτητές ενός μεταπτυχιακού Δημοσιογραφίας και Νέων Μέσων την ιδέα ενασχόλησης με τη Δημοσιογραφία Δεδομένων; Στην εισήγησή μου θα παρουσιάσω τους προβληματισμούς που προέκυψαν από την προσπάθεια να εισαχθεί ένα εφαρμοσμένο μάθημα δημοσιογραφίας δεδομένων, τις αντιστάσεις των υποψήφιων φοιτητών και μια αξιολόγηση των δυνατοτήτων που ανοίγονται για τη συγκρότηση ενός curriculum δημοσιογραφίας δεδομένων σε ελληνικό ΑΕΙ.
  3. Μωυσής Μπουντουρίδης: Όπως το οικολογικό κίνημα επιχείρησε να γεφυρώσει τον δυισμό φύσης-κοινωνίας ή τα παγκόσμια κοινωνικά κινήματα της μετά το Σιάτλ εποχής προσπάθησαν να κάνουν το ίδιο για τον δυισμό κοινωνικής εμμένειας – πολιτικής εξουσίας, το κίνημα των μεγάλων δεδομένων έρχεται να επέμβει πάνω στην καθιερωμένη διάκριση μεταξύ ποσοτικού-ποιοτικού, που σε τελευταία ανάλυση αντικατοπτρίζει τον δυισμό μεταξύ δυο τύπων εργασίας, του (αριθμητικού) υπολογισμού και του (εννοιολογικού) συλλογισμού. Βέβαια, οι κοινωνιολογικές προϋποθέσεις για την αναγνώριση μιας τέτοιας κίνησης των μεγάλων δεδομένων είναι πολύ παλιές και προέρχονται από τον Gabriel Tarde στο τέλος του 19ου αιώνα, ο οποίος είχε τότε πει: “(Εξ αιτίας της στατιστικής) οι δημόσιες αποδελτιώσεις θα είναι για τον κοινωνικό κόσμο ό,τι τα αισθητήρια όργανα είναι για τον οργανικό κόσμο.” Κάτι αντίστοιχο αναδύεται σήμερα από τα μεγάλα δεδομένα, τα οποία τείνουν να πετύχουν μέσα στον κοινωνικό κόσμο κάποιες αντίστοιχες αναδιαρθρώσεις, να σπάσουν κάποια αντίστοιχα παραδοσιακά σύνορα, ν’ ανοίξουν κάποιους αντίστοιχους δρόμους, όπως οι αγώνες των κοινωνικών κινημάτων ήδη συνεισέφεραν για την ενίσχυση της δημοκρατίας και της ισότητας μέσα στην πολιτική αρένα. Χωρίς φυσικά να υπονοείται ότι ο δρόμος των μεγάλων δεδομένων είναι ανθόσπαρτος, δεν κρύβει παγίδες ή πισωγυρίσματα ή ότι η άκριτη αποδοχή τους είναι άμοιρη κάποιου προκαθορισμένου ντετερμινισμού κοινωνικής προόδου και τεχνολογικής εξέλιξης. Ακριβώς το αντίθετο. Η κοινωνική αξία, η χρηστικότητα και η πρακτική σημασία των μεγάλων δεδομένων είναι ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της εποχής μας, η έκβαση του οποίου συνδέεται άρρηκτα με την αποτελεσματικότητα που μπορούν να έχουν μια σειρά από διάφορα μεγαλεπήβολα δημόσια πρότζεκτ για την ψηφιοποίηση, την κοινωνική δικτύωση, τις πολιτικές της ανοικτής διακυβέρνησης, την ψηφιακή ενημέρωση, την επικοινωνία και τον πολιτισμό. Γύρω από αυτά τα θέματα θα στραφεί ο προβληματισμός της παρουσίασης αυτής, η οποία επιπλέον θα πλαισιώνεται από τα ευρήματα δυο εμπειρικών μελετών μεγάλων δεδομένων, με τα οποία ασχολούμαστε την περίοδο αυτή: (α) την ανάλυση αφενός των μεγάλων δεδομένων του Twitter για το Κίνημα των Προσφύγων την περίοδο 2015-16 και (β) των διεθνών δικτύων οικονομικής διαπλοκής που εξάγονται από τα μεγάλα δεδομένα των περίφημων Panama Papers.

 

———————————————————————————————-

16:00–17:30 2ο πάνελ: «Δημοσιογραφία και Μέσα κοινωνικής δικτύωσης: συμμετοχικότητα, πολιτικοποίηση και καινοτομία».

  1.   David Domingo: Η συμμετοχή του κοινού στη διαδικασία παραγωγής ειδήσεων υποτίθεται πως θα έφερνε έναν αέρα ανανέωσης και εμπιστοσύνης στη σχέση που διαγράφεται μεταξύ κοινού και Μέσων. Η παραπάνω υπόσχεση ωστόσο δεν φαίνεται να έχει εκπληρωθεί, αφού μόνο μια μικρή μερίδα πληθυσμού συμμετέχει και πολλές φορές με τρόπο λανθασμένο, με τις απανταχού αίθουσες σύνταξης να αδυνατούν να συλλάβουν και να χειριστούν αυτή την προερχόμενη από το κοινό βοήθεια. Μάλιστα, η εν λόγω κατάσταση έχει οδηγήσει ορισμένους ειδησεογραφικούς οργανισμούς ακόμη και στην απαγόρευση σχολιασμού ειδήσεων. Επομένως, η παρέμβασή μου θα επικεντρωθεί στην ανάδειξη των βέλτιστων πρακτικών προώθησης της συμμετοχής των πολιτών, απαραίτητης για τον σχηματισμό μιας ουσιαστικής σχέσης μεταξύ δημοσιογράφων και κοινού, φέροντας στο προσκήνιο μια πιο βιώσιμη μορφή του ιδεώδους της «δημοσιογραφίας των πολιτών». Επιπρόσθετα, μέσα από την παρέμβασή μου, θα επιχειρήσω να στηρίξω την πεποίθηση πως μόνο μέσα από την επαναδιαπραγμάτευση του ρόλου της δημοσιογραφίας σε συνάρτηση με την κοινωνία θα διαφανεί μια πραγματική ευκαιρία ωφέλιμης εμπλοκής του κοινού στην παραγωγή των ειδήσεων, που θα γίνεται αντιληπτή περισσότερο ως ψήγμα δημόσιων συζητήσεων που προάγουν το κοινό καλό.
  2.   Δήμητρα Δημητρακοπούλου: Το δημοσιογραφικό τοπίο διέρχεται μια περίοδο αλλεπάλληλων μεταβολών, καθώς το επικρατούν διαδικτυακό περιβάλλον έχει συμβάλει καθοριστικά στον επαναπροσδιορισμό των εμπειριών κατανάλωσης και διάχυσης των ειδήσεων, όπως επίσης και στις πρακτικές εφαρμογής του δημοσιογραφικού επαγγέλματος.Επομένως, μέσα από τη συγκεκριμένη παρέμβαση, επιδιώκεται η εξέταση της χρήσης των Μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τους επαγγελματίες της ενημέρωσης, καθώς και τις αντιλήψεις που έχουν διαμορφώσει αυτοί γύρω από τις αλλαγές που επέφεραν τα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο επάγγελμα του δημοσιογράφου.Για τη διαδικασία της έρευνας, έχει αντληθεί υλικό από το Worlds of Journalism Study, ένα ακαδημαϊκό πρόγραμμα, το οποίο έχει εφαρμοστεί σε περίπου εξήντα χώρες για το χρονικό διάστημα 2012-2015. Το βασικό αίτημα του συγκεκριμένου προγράμματος είναι να διαδραματίσει ρόλο επικουρικό στη συνολική προσπάθεια των ερευνητών δημοσιογράφων, των επαγγελματιών της ενημέρωσης, καθώς και των φορέων χάραξης πολιτικής να αντιληφθούν και να επεξηγήσουν τις βαθύτερες τομές που έχουν συντελεστεί στο σύγχρονο επικοινωνιακό τοπίο.
  3. Λήδα Τσενέ:  Τα τελευταία χρόνια, στο πεδίο των Μέσων βιώνουμε μια κρίση, τόσο οικονομική όσο αξιών και εμπιστοσύνης σε παγκόσμιο επίπεδο. Ειδικά στη χώρα μας, σύμφωνα και με το πιο πρόσφατο Digital News Report του Reuters Institute (2016), το έλλειμμα εμπιστοσύνης στους δημοσιογραφικούς οργανισμούς αγγίζει το 80%. Από την άλλη πλευρά, τα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης φέρνουν στην επιφάνεια αξίες, όπως η συνεργασία, η διαφάνεια, ο πλουραλισμός και επιπλέον, γίνονται το μέσο επανασύνδεσης του δημοσιογράφου με το δημόσιο συμφέρον. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, αναδεικνύονται νέες τάσεις, όπως αυτή της κοινωνικής δημοσιογραφίας (social journalism) που επιχειρεί να αντιστρέψει το σημείο εστίασης των Μέσων από τα πάνω προς τα κάτω (bottom down) και να δημιουργήσει καλύτερους διαύλους επικοινωνίας, αλλά και εκπροσώπησης όλων των φωνών στα media. Ο δημοσιογράφος καλείται να λειτουργήσει σαν change maker, ο οποίος αναγνωρίζει τις ανάγκες των κοινοτήτων που υπηρετεί και προσπαθεί συνεχώς να παράξει όχι μόνο περιεχόμενο, αλλά και υπηρεσίες προς αυτές.

——————————————————————————————————-

17:45-19:15 3ο πάνελ: «Ψηφιακή δημοσιογραφία και δημόσιο συμφέρον».

 

  1. Charlie Becket: Πώς τα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η δημιουργία ψηφιακού περιεχομένου αλλάζουν τη ροή της δημοσιογραφίας και πώς αυτή η νέα πραγματικότητα μεταβάλλει τα δίκτυα σχέσεων που σχηματίζονται μεταξύ δημοσιογράφων, κοινού και ευρύτερου κοινωνικού συνόλου; Ποιος ο αντίκτυπος στον πολιτικό διάλογο και ποια η συμβολή της δημοσιογραφίας στην εγκαθίδρυση εξυγιασμένων κοινωνικών δομών; Πώς δύναται η συναισθηματική επικοινωνία που επιστρατεύεται από τα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης να συνδέσει τους ανθρώπους με σημείο αναφοράς το ενημερωτικό και ψυχαγωγικό περιεχόμενο; Γινόμαστε άραγε μάρτυρες της δημιουργίας φυσαλίδων φίλτρου και πολωμένων συζητήσεων; Ή μήπως μια πιο δικτυωμένη μορφή του κόσμου μπορεί να δώσει βήμα και δύναμη στο κοινό, οικοδομώντας δεσμούς αλληλεγγύης ανάμεσα στις κοινότητες, καταργώντας παράλληλα όποια σύνορα;
  2. Βάλια Καϊμάκη: Ο νέος νόμος που ψηφίστηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο τον Οκτώβριο του 2015 σχετικά με τα ΜΜΕ (νόμος 4339) θέσπισε το Μητρώο των διαδικτυακών Μέσων (OMR), με τη διαδικασία εγγραφής να ξεκινάει τον Ιούνιο του 2016. Τι είναι όμως το Μητρώο των διαδικτυακών Μέσων και πώς λειτουργεί; Πώς συντίθεται η ελληνική πραγματικότητα λαμβάνοντας υπόψη την επικράτηση των ψηφιακών εφημερίδων; Ποιες ανάγκες έρχεται να καλύψει το Μητρώο; Ποιες εργασιακές συνθήκες επικρατούν για τους δημοσιογράφους; Πώς αντιμετωπίζουν οι επαγγελματίες του χώρου το Μητρώο; Ποια θέση καταλαμβάνει το Μητρώο των διαδικτυακών Μέσων στη γενικότερη προσπάθεια αναδιάρθρωσης των νομοσχεδίων αναφορικά με τα ΜΜΕ στην Ελλάδα; Τα δυνατά και αδύναμα σημεία του Μητρώου. Θα μπορούσε άραγε να διαδραματίσει ρόλο ρυθμιστικό στις λειτουργίες του διαδικτύου;
  3. Ελίνα Μακρή: Σε μία πολύ δύσκολη εποχή για τη δημοσιογραφία, όπου πολλά Μέσα ενημέρωσης, αιμορραγούν κόκκινο μελάνι, δεν υπάρχουν οι πόροι για διασυνοριακή δημοσιογραφική έρευνα. Καίτοι σήμερα, τα νέα είναι παγκόσμια, τα Μέσα ενημέρωσης δεν δύνανται να στηρίξουν τους δημοσιογράφους, είτε γιατί η λογιστική τους πραγματικότητα δεν τους το επιτρέπει, είτε διότι δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στη ραγδαία αλλαγή στον τρόπο εργασίας και αφήγησης που φέρνει η τεχνολογία, είτε γιατί ο βαθμός εξάρτησής τους από τους θεσμούς, τους πολιτικούς ή επιχειρηματίες του τόπου, τους υποχρεώνει να στρέψουν το κεφάλι από την άλλη και να αποσιωπήσουν βασικά θέματα για την ενημέρωση των πολιτών. Σήμερα, πιο πολύ από ποτέ, η συνεργασία μεταξύ των ίδιων των δημοσιογράφων από διαφορετικά κράτη, φαίνεται ως μέρος της λύσης του προβλήματος.  Ποιος είναι ο ρόλος των ψηφιακών επαγγελματικών κοινωνικών δικτύων για τη βιωσιμότητα του δημοσιογραφικού επαγγέλματος; Μπορεί η δημιουργία νέων μορφών αλληλεπίδρασης και συμμετοχής, να βελτιώσει την έρευνα κάνοντας χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης και άλλων τεχνολογικών εφαρμογών οι οποίες βελτιώνουν την ποιότητα, μειώνουν το κόστος παραγωγής της έρευνας και ενισχύουν τη συνεργασία και τον διαμοιρασμό γνώσεων;

 

——————————————————————————————————-

ΣΑΒΒΑΤΟ 24 Σεπτεμβρίου

10:00–12:00 Εργαστήρι για Δημοσιογραφία Δεδομένων με τον Nicolas Kayser-Brill.

Δημοσιογραφία Δεδομένων: Τι είναι και πώς να ξεκινήσετε.

Η Δημοσιογραφία Δεδομένων είναι ένα σύνολο τεχνικών που χρησιμοποιούν οι δημιογράφοι και οι αίθουσες σύνταξης σε όλο τον κόσμο. Βοήθησε στην μέτρηση προβλημάτων με νέους τρόπους και έφερε στο φως νέα ζητήματα. Επιπροσθέτως, βοήθησε στην ανάλυση μεγάλου αριθμού δεδομένων και υποβοηθά το έργο των δημοσιογράφων να ελέγχουν την κυβέρνηση. Το Εργαστήριο θα αναλύσει εις βάθος μερικά παραδείγματα, θα καταγράψει τις τεχνικές και τις δεξιότητες που χρειάζονται στη Δημοσιογραφία Δεδομένων και θα συζητήσει αν η δημοσιογραφία δεδομένων θα μπορούσε να έχει εφαρμογή στην Ελλάδα.

———————————————————————————————-

12:15–14:30 Ημερίδα – «Δημοσιογραφία: Επιστήμη, Τέχνη ή Τεχνική;»

 

  • Σοφία Ιορδανίδου: Ενώ ο Dennis McQuail (1983) αναγνωρίζει τέσσερα βασικά είδη θεωρίας στο πεδίο των Μέσων, υπάρχει μια θεμελιώδης αντίφαση: στα πανεπιστήμια δίνουμε έμφαση στην κοινωνική και κανονιστική θεωρία εις βάρος της διαχειριστικής θεωρίας, όταν το ζητούμενο είναι να ετοιμάσουμε επαγγελματίες που να μπορούν να δουλέψουν αποτελεσματικά στο σύγχρονο περιβάλλον. Είναι σωστό αυτό; Τι μήνυμα δίνουμε στους φοιτητές μας όταν ολόκληρο το αξιακό σύστημα της ακαδημίας, όπως μορφοποιείται μέσα από τους επαίνους και τις επιβραβεύσεις, εστιάζεται μονοσήμαντα στην κοινωνική θεωρία; Δεν θα έπρεπε οι μορφές ακαδημαϊκής αναγνώρισης όπως το peer review να επεκταθούν και στις «καλές», στις «άριστες» δημοσιογραφικές πρακτικές ως μία μορφή αναγνώρισης της σημαντικότητας της διαχειριστικής θεωρίας; Γιατί θα έπρεπε να είναι προνόμια μόνο της κοινωνικής θεωρίας;
  • Θύμιος Ζαχαρόπουλος: Υπό ορισμένες προϋποθέσεις, η δημοσιογραφική γραφή θα μπορούσε να γίνει αντιληπτή σαν ένα ακόμη είδος ακαδημαϊκής γραφής. Και αυτό επειδή έχει τις δυνατότητες να φτάσει σε τέτοια επίπεδα. Όπως κάθε άλλο είδος έρευνας, έτσι και η δημοσιογραφική γραφή πρέπει να δημοσιοποιείται, δηλαδή να εξετάζεται με γνώμονα τον βαθμό αξιοπιστίας και εγκυρότητας, καθώς επίσης και να προσθέτει κάτι καινούριο στην ήδη υπάρχουσα γνώση.
    Από τα τρία παραπάνω κριτήρια, το δεύτερο, δηλαδή το ζήτημα της εγκυρότητας, φαίνεται να έχει πιο μεγάλη σημασία. Έτσι, με τη χρήση ποιοτικών ερευνητικών μεθόδων, τεχνικών και πρακτικών, η δημοσιογραφική γραφή έχει την ευκαιρία να αναχθεί στα επίπεδα της ακαδημαϊκής, εφόσον βέβαια και ο συγγραφέας έχει πλήρη επίγνωση του τι απαιτείται ούτως ώστε να εδραιωθεί η εγκυρότητα του κειμένου. Επομένως, η παρουσίαση θα επικεντρωθεί στα κριτήρια που πρέπει να πληρούνται για να φτάσει η δημοσιογραφική γραφή το ακαδημαϊκό ύφος γραφής.
  • Βάλια Καϊμάκη: «Είχα την τύχη να μάθω τις βασικές θεωρίες της επικοινωνίας από έναν από τους καλύτερους δημοσιογράφους στην Ευρώπη. Ο ίδιος μου είπε πώς για να υπάρξω ολοκληρωμένη ως επαγγελματίας, δεν θα έπρεπε με κανέναν τρόπο ν’ αφήσω το Πανεπιστήμιο και την ακαδημαϊκή έρευνα. Είναι ένας από τους λίγους που τα κατάφερε, σε μια Ευρώπη, η οποία έχει σαφώς διαχωρίσει την έρευνα για τα Μέσα από την ίδια τη δημοσιογραφία. Υπάρχουν σήμερα τρόποι να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ τους; Είναι πιο σημαντική μια έρευνα, ένα research paper από ένα πρωτότυπο ερευνητικό ρεπορτάζ; Όταν βοηθάς την κοινωνία να πάει μπροστά, δεν προάγεις ταυτόχρονα και την επιστήμη;»
  • Dan Gillmor: Η δημοσιογραφία είναι μια δεξιότητα, που συνδυάζει στοιχεία επιστήμης, τέχνης και τεχνικής. Μπορεί να διδαχθεί με διάφορους τρόπους, από την επίσημη εκπαίδευση μέχρι τη μαθητεία και τον πειραματισμό. Οποιοσδήποτε μπορεί να συμμετέχει σε διάφορα επίπεδα: Με το να είναι μάρτυρας και να καταγράψει ένα κεντρικό συμβάν, να φιλτράρει πληροφορίες που έχει προμηθεύσει κάποιος άλλος, να προβεί σε εις βάθος έρευνα, να δημιουργήσει μια οργάνωση ή υπηρεσία ώστε να βοηθήσει κάποιους να κατανοήσουν τι συμβαίνει σε ένα μέρος του κόσμου και πολλά άλλα. Οι παραπάνω τρόποι δεν απαιτούν το ίδιο ποσοστό χρόνου ή δαπάνης για να αποφέρουν καρπούς. Αλλά σε έναν κόσμο, όπου η εμπιστοσύνη είναι ένα αγαθό με βαρύ αξιακό φορτίο, χρειάζεται προσκόληση σε αρχές, τις οποίες πολλοί -“επαγγελματίες” δημοσιογράφοι ή μη- δεν τιμούν.
  • Charlie Becket: η δημοσιογραφική γραφή πάντα υπόκειται στο ίδιο της το περικείμενο: μετάδοση, εφημερίδα, tabloid, είδος κοκ. Στον όρο ‘γραφή’ συμπεριλαμβάνονται τα κείμενα, οι γραφικές παραστάσεις, τα βίντεο και τα υπερκείμενα γενικότερα. Βρίσκεται σε πολλές πλατφόρμες, διαμοιραζόμενη και διαδραστική με το κοινό της. Στην καρδιά της νέας αυτής ιδέας της “ποιοτικής” γραφής εδράζεται η ιδέα του κοινού, το οποίο συχνά κατανοείται μέσω της ανάλυσης δεδομένων. Οι δημοσιογράφοι βρίσκονται υπό πίεση, τώρα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χρονική περίοδο, ώστε να ευθυγραμμίσουν τη γραφή τους ανάλογα με τα εμπορικά και αγοραία προστάγματα, αλλά ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες υπάρχουν διάφορες ευκαιρίες για δημιουργική επικοινωνία. Το κλειδί σε αυτό είναι η κατανόηση του ρόλου του συναισθήματος και της δέσμευσης, καθώς ο δημοσιογράφος συνδυάζει νέες λειτουργίες, όπως η επιμέλεια με την παλαιότερη ιδέα του πυλωρού και του ρεπόρτερ/εκδότη.

 

———————————————————————————————-

16:00–18:00 Εργαστήρι για Media Literacy στα social media με τον Dan Gillmor.

Ο εγγραματισμός στα Μέσα στην ψηφιακή εποχή δεν είναι επιλογή. Είναι αναγκαιότητα. Δεν μπορούμε να αφήνουμε τους εαυτούς μας να είναι παθητικοί αναγνώστες, ακροατές ή τηλεθεατές των Μέσων. Πρέπει να γίνουμε ενεργοί χρήστες -ως καταναλωτές και ως δημιουργοί. Ξεκινούμε με βασικές αρχές. Ως ενεργοί καταναλωτές πρέπει να είμαστε σκεπτικοί, κριτικοί, να θέτουμε ερωτήσεις, να ξεπεράσουμε προσωπικές ζώνες όπου νοιώθουμε ασφαλείς και να κατανοήσουμε πώς λειτουργούν τα Μέσα. Ως δημιουργοί, που θέλουμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του κοινού, πρέπει να είμαστε εξονυχιστικοί, ακριβείς, δίκαιοι, ανεξάρτητοι και διαφανείς. Με αυτές τις αρχές ως σημείο εκκίνησης, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε έξυπνες τακτικές ώστε τα Μέσα να λειτουργούν ακέραια. Μερικά βασικά στοιχεία ανάλυσης στο Εργαστήρι:

  1. Περιγραφή του φαινομένου- Γιατί ο εγγραμματισμός στα Μέσα αποτελεί πολύτιμο σύμμαχο των επαγγελματιών των μήντια;
  2. Διανύοντας την ψηφιακή εποχή, ποια είναι επακριβώς η σημασία του να είναι κάποιος τεχνολογικά και μηντιακά εγγράμματος; Συμβουλές για τους δημιουργούς μηντιακού περιεχομένου, αλλά και για τους καταναλωτές.
  3. Οι συμβουλές και οι κανόνες είναι πράγματι υψίστης σημασίας, ωστόσο η πρακτική διάσταση και η εφαρμογή τους κρίνεται εξίσου σημαντική. Επομένως, μαζί θα εξερευνήσουμε και αυτή την πρακτική πλευρά.
  4. Ασκήσεις και πρακτική εφαρμογή. Μαζί θα αναλύσουμε τον τρόπο λειτουργίας ορισμένων μήντια, με απώτερο σκοπό να ανακαλύψουμε τι κρύβεται πίσω από την επιφάνεια των πραγμάτων και ποιος είναι ο υποκινητής των γεγονότων.
  5. Επιπρόσθετα, θα συζητήσουμε γιατί είναι σημαντικό για τον καθένα από εμάς να κατοχυρώσει την ψηφιακή του παρουσία, επενδύοντας σε πολύ περισσότερα από μια απλή προσωπική σελίδα στο facebook.
  6. Θα προχωρήσουμε στην επαναπροσέγγιση και επιμέλεια μιας σελίδας της Wikipedia και θα εξετάσουμε παράλληλα και άλλες ιστοσελίδες που έχουν φτιαχτεί από χρήστες.

 

———————————————————————————————-

ΚΥΡΙΑΚΗ 25 Σεπτεμβρίου

10:00–12:00  Νεοεισερχόμενοι: με την καθοδήγηση της Κατερίνας Διαμαντάκη.

Μεθοδολογία εξ αποστάσεως εκπαίδευσης | Χρήση Πλατφόρμας.

Γνωριμία με τους κανόνες και τις αρχές της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης στο ΑΠΚΥ μέσω της παρουσίασης των βασικών εργαλείων και καναλιών που προσφέρει στους σπουδαστές.

Παρουσίαση διαδικασιών αξιολόγησης και βαθμολόγησης | Διαδικασία εξετάσεων.

Αποτύπωση και επεξήγηση των μεθόδων και κανόνων αξιολόγησης και βαθμολόγησης των σπουδαστών του μεταπτυχιακού προγράμματος «Επικοινωνία και Νέα Δημοσιογραφία».

———————————————————————————————-

12:15–12:45 Ξενάγηση στις βάσεις δεδομένων της Βιβλιοθήκης του ΑΠΚΥ με τον Παναγιώτη Θεμιστοκλέους.

Στη σύγχρονη εποχή της πληροφορίας που διανύουμε σήμερα, η παραγωγή ψηφιακού υλικού εκτινάσσεται σε ασύλληπτα υψηλά επίπεδα, με ακαδημαϊκά ιδρύματα ανά το παγκόσμιο να προσαρμόζουν τα αντικείμενα της έρευνας (διατριβές, άρθρα, δημοσιεύεις και λοιπές εκδόσεις) σε νέες, ψηφιακές μορφές, εύκολα διαχεόμενες και προσβάσιμες. Με τη σειρά τους, οι πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες χρησιμοποιούν τις νέες τεχνολογίες για σκοπούς ταξινόμησης και δημιουργίας αρχείων και συλλογών ιστορικού, πολιτικού αλλά και επιστημονικού περιεχομένου. Παράλληλα, εμπίπτει στις αρμοδιότητες της κάθε βιβλιοθήκης να διαφυλάσσει, να διατηρεί και να εκδίδει το υλικό που παράγουν τόσο οι φοιτητές όσο και το ακαδημαϊκό προσωπικό.

Επιπλέον, εάν σε αυτό το ψηφιακό περιβάλλον προστεθεί το ψηφιακό υλικό που έχει αντληθεί από τις βάσεις δεδομένων ολόκληρων κειμένων, τότε δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως ένα χάος διακατέχει το πληροφοριακό σύμπαν. Πιο συγκεκριμένα, οι βάσεις δεδομένων πλήρων κειμένων παρουσιάζονται να είναι ιδανικές για σκοπούς διαδικτυακής εκπαίδευσης, όπου ο μαθητής/ φοιτητής εκπονεί τις μελέτες του κατ’ οίκον, «κατεβάζοντας» υλικό από το διαδίκτυο.

Ατενίζοντας προς αυτή την κατεύθυνση, η Βιβλιοθήκη του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου προσφέρει διαδικτυακές συνεδρίες προς εμπλουτισμό των χρηστών με γενικές δεξιότητες πληροφοριακής παιδείας, δίνοντας έμφαση στις θεμελιώδεις αξίες της πληροφοριακής παιδείας / εγγραμματοσύνης. Το κύριο μέλημα όμως των εν λόγω συνεδριών εντοπίζεται στην κριτική αφύπνιση των φοιτητών ως προς την αντιμετώπιση και τη χρήση των πληροφοριών που λαμβάνουν καθημερινά.

Σε αυτή την περίπτωση, ο συγγραφέας επικεντρώνεται στις υπηρεσίες, στις τεχνικές και στα παραδείγματα που παρέχονται και παράγονται εντός του περιβάλλοντος της Βιβλιοθήκης του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου.

———————————————————————————————-

12:45 – 14:30 Εργαστήρι Έρευνας με τους Σαμαρά Ν. Αθ. και Τάκα Εμμανουήλ.

«H Επαγωγική Μέθοδος:  Μία Προσέγγιση για τη Διδασκαλία – Μία Στρατηγική  για την Καθημερινή Ζωή».

Ο επαγωγικός συλλογισμός κινείται από το επιμέρους στο γενικό, από το γνωστό στο άγνωστο. Κάθε βήμα προς αυτή την κατεύθυνση πυροδοτείται από την έννοια της αιτιώδους συσχέτισης, ότι δηλαδή το Α προκαλεί το Β. Εάν το Α προκαλεί το Β, μπορούν να διαμορφωθούν υποθέσεις, ώστε να διερευνηθούν τα φαινόμενα γύρω μας; Η ανάλυση επικεντρώνεται στο πεδίο των Μέσων Επικοινωνίας, όπου εξετάζονται θεωρίες όπως η τεχνολογική αιτιοκρατία, οι θεωρίες περιεχομένου, οι θεωρίες επιδράσεων αλλά και θεωρίες που αφορούν τις σχέσεις μεταξύ εξουσίας και Μέσων Ενημέρωσης. Κατασκευάζοντας υποθέσεις εργασίας αναφορικά με τις ανωτέρω θεωρίες, μπορούν να ελεγχθούν οι αιτιώδεις σχέσεις μεταξύ διαφορετικών θεωρητικών πλαισίων. Επομένως, η επαγωγική μέθοδος μελετά τα επιμέρους στοιχεία των θεωριών, βήμα προς βήμα, ώστε να ελεγχθεί αν όντως το Α προκαλεί το Β και αν όντως οι γενικευμένες θεωρίες ισχύουν. Με αυτό τον τρόπο ελέγχονται και επικαιροποιούνται οι θεωρίες των Μέσων Επικοινωνίας ενώ παράλληλα βελτιώνεται ο τρόπος με τον οποίο διερευνούμε και κατανοούμε την καθημερινότητά μας.